Bramen met arsenicum (We Have Always Lived In The Castle)
Translation (via Google Translate):ZWARTE BEERTJES • POCKETBOOKS VOOR IEDEREEN
Mijn naam is Mary Katherine Blackwood. Ik ben achttien jaar en ik woon bij mijn zuster Constance. Ik heb vaak gedacht dat ik, met een klein beetje geluk, als weerwolf geboren had kunnen worden, want de twee middelvingers aan allebei mijn handen zijn precies even lang, maar ik moest tevreden zijn met wat ik had. Ik heb een hekel aan mezelf wassen, en aan honden en aan lawaai. Ik hou van mijn zuster Constance en van Richard Plantagenet en van Amanita phalloides, de gifbekerzwam. Verder is iedereen in mijn familie dood.
'Goed genoeg om niet voor het naar bed gaan te lezen,' schreef een criticus naar aanleiding van een der boeken van Shirley Jackson, en dat geldt eigenlijk voor al het werk van deze begaafde schrijfster, die zonder twijfel tot de voornaamste vertegenwoordigers van het genre, de literaire thriller behoort. Ook deze roman, waarvan de originele titel We have always lived in the castle luidt, is in zijn uiterlijke handeling griezeliger dan de meeste boze dromen van Edgar Allan Poe, maar aan de suggestie van die meester voegt Shirley Jackson dan nog de verwovenheden van een eeuw psychologisch onderzoek toe.
ZWARTE BEERTJES • PAPERBACKS FOR EVERYONE
My name is Mary Katherine Blackwood. I am eighteen years old and I live with my sister Constance. I have often thought that, with a little luck, I could have been born a werewolf, because the two middle fingers on both my hands are exactly the same length, but I had to be content with what I had. I dislike washing myself, and dogs, and noise. I love my sister Constance, and Richard Plantagenet, and Amanita phalloides, the death cap mushroom. Everyone else in my family is dead.
"Good enough not to read before going to bed," a critic wrote regarding one of Shirley Jackson's books, and this applies to all the work of this gifted writer, who undoubtedly ranks among the foremost exponents of the literary thriller genre. This novel, too—originally titled *We Have Always Lived in the Castle*—is, in its outward events, more chilling than most of Edgar Allan Poe’s nightmares; yet to that master’s power of suggestion, Shirley Jackson adds the complexities of a century of psychological insight.